(‵▽′)ψ ทฤษฎีที่ว่าด้วยเรื่อง...อันตัวกูของกู !(¯▽¯；)

เปลี่ยนแล้วคร่าาาา....

สรุปเป็นอันว่าลงความเห็นกะคู่โปรเจคว่า...

เรามาเปลี่ยนโปรเจคกันเห๊อะ!..

เพราะทำไปมีหวัง...จากเป้อเทอมเดวอาจกลายเป็นเป้อเต็มๆปีได้...

สรุป...เป็นอันว่าโปรเจคไม่เสร็จแต่คนอะเสร็จ..

ปิดต้นฉบับเรียบร้อย....

ว่าแล้วก็เดินหน้าเก็บข้อมูลว่า..เปลี่ยนหัวข้อแล้วต้องทำไงบ้าง

มีผลกระทบไรกับการลงทะเบียนรึป่าว..... 

แล้วก็....ไปหาจารย์ที่ปรึกษาคนใหม่....

จารย์คนใหม่ก็ใจดีซ๊าาาาา....บอกว่า..

"ได้..คุณมาทำกับผมได้..แต่คุณต้องไปคุยกับที่ปรึกษาคนเก่าก่อนนะ

ว่าเค้าอนุญาตรึป่าว...ส่วนหัวข้อโปรเจคผมอะมีให้ทำอยู่แล้ว"

ขอเวลาทำใจอยู่ซักพัก...ก่อนที่จะไปคุยกะที่ปรึกษาคนเก่า

ระหว่างรอก็นั่งเม้ามี้ไปกะเพื่อนๆตามประสา..

ซึ่งแปลกมาก....ที่ตอนเรียนมันไม่เคยจะมานั่งคุยอะไรกันอย่างงี้เลย..

แต่มาวันนั้นคุยกันซ๊าาาาา.....ฮาคับพี่น้อง..

ส่วนหัวข้ที่คุยก็ไม่พ้นเรื่องโปรเจค..

คิดในใจ...เรื่องอื่นที่จรรโลงใจมันก็มีตั้งเยอะทำไมไม่เลือกเอามาคุยกันฟร๊าาาา!

และ...พวกเราก็ได้ข้อสรุปกันว่า...

การทำโปรเจคนั้นขึ้นอยู่กับดวงจิงๆ...

เพรามีเพื่อนอยู่คนนึง..จารย์ที่ปรึกษาบอกว่าให้ไปหาหัวข้อทำใหม่..

เพราะมันไม่ช่วยคู่โปรเจคทำงาน.....จารย์มาบอกตอนประมาณต้นๆเดือนมีนา..

สรุปสุดท้าย..เป็นไง...จบไปละ...ส่วนคู่โปรเจค..ณ..จุดจุดนี้  ยังไม่ได้สอบโปรเจคเลย

เพื่อนๆเลยลงความเห็นกันว่า...คาดว่าจะเป้อนะ..

พูดถึงเรื่องเป้อ...ตอนแรกก็เครียด..

กรูจบมาแล้วจะมีเพื่อนมางานกรูมั๊ยว๊าาา...

ชั้นจะมีรูปถ่ายกะเพื่อนๆในรุ่นมั๊ย.....แต่...

หลังจากนั่งคุยกันวันนั้น....ก็ได้ข้อสรุปว่า....

"เรายังมีเพื่อนร่วมชะตากรรมกันอยู่อิกประมาณ 10 คนฮิ๊ววววววว...(แล้วกรูจะดีใจไปเพื่อ...?)

เพื่อนอิกคนเลยบอกว่า.."ดีๆอยู่กันเยอะตอนถ่ายรูปจะได้ไม่เหงา"..นั่น!เอากะมันดิ

หลังจากทำใจได้ก็ไปหาจารย์...วันรุ่งขึ้น(เพราะเป็นวันนัดพอดี)

ไปมันเป็นกลุ่มแรก....แต่รอเข้าเป็นกลุ่มสุดท้ายเพราะไม่อยากไปทิ้งระเบิดให้เพื่อน

เจอหน้ากันป๊าปปปปปปปป.....

จารย์--"ไงวันนี้เอาไรมาให้ดู"

เรา--"จารย์นั่งก่อนค่ะ"

จารย์--"ทำไม..ทำไม่ได้อีกแล้วเหรอ....เอางี้คราวที่แล้วผมให้ไปทำไรมา"

เพื่อน--"ก็..บลา..บลา..บลา......@#!#$ค่ะ

จารย์--"อืม...แล้วไหนหละ"

เพื่อน--"คือหนู....เออ....เออ..."

เรา--นึกในใจ"นั้น!สรุปชั้นต้องเป็นคนพูดอีกแล้วใช่มั๊ย...เล่นติดอ่างซะขนาดนั้น"

เอาฟร๊ะ!...ไม่มีไรจะเสียเเล้วนี้หว่า...เป็นไงเป็นกันเอ๊า!

เรา--"คืองี้ค่ะอาจารย์...ไม่ได้ทำมาค่ะ"

จารย์--"ทำไมไม่ทำ..ผมก็บอกคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอ..ว่าต้องทำไรมั่ง..ทำไมยังไม่ทำมาหละ"

เรา--"คือจารย์...งั้นหนูขอพูดตรงๆเลยนะ...แล้วจารย์ก็ห้ามโกรธหนูนะ"

จารย์--หน้าเริ่มตึง(ซึ่งตั้งแต่เข้ามาก็ตึงๆอยู่แล้วด้วย)"อืมมม...ผมไกรธ..ว่ามา"

เรา--(คิดในใจ"เอาวะ..เป็นไงเป็นกันขั้นนี้ละ")

เรา--"อาจารย์หนูขอเปลี่ยนโปรเจคค่ะ...หนูไม่ไหวเเล้วยิ่งทำยิ่งเครียด"

จารย์--"คุณพยายามรึยัง..ไม่ใช่ว่าอะไรก็ไม่ได้ไม่ได้"

เรา--"พยายามแล้วค่ะจารย์(คิดในใจที่ผ่านมา3เดือนเค้าไม่เรียกว่าพยายามเหรอ?)..เอางี้เลยค่ะจารย์

พูดง่ายๆเลยนะคะ...หนูว่าโปรเจคมันก็เหมือนกันกับงานศิลปะ...ถ้าคนที่ทำมันไม่มีอารมณ์ที่จะทำแล้ว

ไม่อยากทำแล้ว...ต่อให้พยายามทำมันเท่าไหร่...ทำมันให้ตาย..ยังไงผลงานมันก็ออกมาไม่ดีหรอกค่ะ"

จารย์---เงียบไปพัก...แล้วก็ตอบกลับมาด้วยเสียงแบบกดอารมณ์สุดชีวิต

"ก็ดี...ผมจะได้เลิกเครียดกับพวกคุณซักที"

เรา--"ค่ะ..ก็ดีค่ะ..จารย์เครียดหนูก็เครียดเหมือนกัน...อิกอย่างเทอมหน้ารุ่นน้องก็เยอะด้วย

จารย์จะได้ไม่ต้องมาปวดหัวกะพวกหนูไง"

จารย์--"ก็ดี..คุณก็ไปทำกับคนอื่นสิ..คนอื่นเค้ามีโปรเจคง่ายๆให้พวกคุณทำตั้งเยอะ"

นั้น!...มีพาล...ถึงจารย์ไม่บอกนู๋ก็ไปทำกะคนอื่นอยู่แล้วคร่าาาา..

พอพูดเสร็จจารย์ก็รีบไล่ออกจากห้อง....สงสัยว่า

ถ้าอยู่กันนานกว่านี้จารย์คงจะระงับอารมณ์ตัวเองไม่ไหวแน่..เลยรีบไล่ออกจากห้อง

แต่ก่อนไป...ชั้นก็ไม่วายทิ้งท้าย.."จารย์จะไม่โกรธหนูจิงๆนะคะ"

จารย์--"อืมม......ไปได้ละ"

ออกจากห้อง....

แทบอยากจะร้องเพลงของ"7th scene"มาเลย

"รอฟังคำนั้นอยู่รู้รึป่าว.....หากเพียงได้ยิน..คงบินไปถึงดวงดาว

เธอให้ชั้นโชคดี..โชคดีอย่างนั้นได้รึไม่...ให้ชั้นรู้สักครั้ง...."

กรูได้เปลี่ยนโปรเจคแล้วว๊อยยยยยยยยย...

เปลี่ยนจารย์ด้วย.....เด๋วพรุ่งนี้จะไปหาจารย์ที่ปรึกษาคนใหม่

ไปหาเรื่องหัวข้อโปรเจค........."เอาฟร๊ะ!สู้ว๊อยยยยยยยยยย"

แต่ติดปัญหาอยู่อย่างเดวทำม๊ายยยยย..

จารย์ที่ปรึกษาคนใหม่ต้องอยู่ชั้นเดวกับจารย์ที่ปรึกษาคนเดิมด้วยฟร๊าาาา..

แต่.....

หลังจากวันนั้นที่คุยกะจารย์...

รู้สึกเหมือนตัวเองจะก้าวร้าวมั่กๆไงก็ไม่รู้..

แต่มันก็เป็นวิธีเดวที่คิดได้ในตอนนั้น...

แล้วอิกอย่างจารย์เป็นสไตร์ที่ชอบคนพูดตรงๆมากกว่า...

เอาน่า..แต่ถึงไง..หนูก็ยังนับถือจารย์อยู่นะ

ถึงจารย์จะมีส่วนร่วมทำให้หนูเป้อก็เหอะ..

Ps.จำได้ว่าไม่ได้เขียนBlog ยาวๆอย่างงี้มานานแล้วนะเนี่ยยย

เอาน่า.....ไงก็ขอบคุณที่ทนอ่าน...คนบ้าระบายอารมณ์มาจนจบน๊าาาาา