(‵▽′)ψ ทฤษฎีที่ว่าด้วยเรื่อง...อันตัวกูของกู !(¯▽¯；)

อ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา! วันนี้จะมาเม้ามี่ตามที่บอกไว้แล้วนะ .....เปิดหัวเรื่องด้วยรูปแนวออกต่างดาว-ต่างดาวหน่อย.....เนื่องจากสภาพอารมณ์ ณ ตอนนี้เริ่มห่างไกลออกไปจากมนุษย์โลกทุกทีละ

เนื่องจากช่วงเวลาหลายวันที่ผ่านมามีเรื่องให้ปวดประสาทเยอะมั่กมากกกกก เริ่มจาก...อย่างแรกเลยนะ จำได้ป่ะที่เคยบอกว่า...ถ้าคราวไหนไปหาจารย์ที่ปรึกษาโปรเจคแล้วไม่โดนด่า...กลับมานอนไม่หลับแน่ๆ....แล้วมันก็เป็นตามที่คาดการณืกันเอาไว้คือโดนด่ากันตามระเบียบ.....แต่ไอ้ที่ทำให้ปวดประสาทจี๊สสสสก็ต้องนี้เลย.....ไอ้คู่โปรเจคร่วม....แง่ง!ชอบมาเช็คเรตพวกุจางงงงงงง...เสร็จยัง-เสร็จยัง...ของเรายังไปไม่ถึงไหนเลย.....(แหล!เป็นที๊สุด)...แล้วไง....ไหนเมิงบอกว่าไม่ถึงไหนกันไง....จะเปลี่ยนเรื่องทำโปรเจคกันงายยยยยยย...ไงพอให้จารย์ดู...กุเห็นมีมันกลุ่มเดวที่จารย์บอก....เออ...ไปใส่เลขหน้าได้เลยนะ.....กุจาฆ่าเมิงงงงง......จบ...ไปหนึ่งเรื่อง...เฮ้อออออออออ

เรื่องต่อมา....หลังจากที่เกิดอาการนอยเเด๊กมาเป็นเวลาหลายสัปดาห์..ในที่สุดช้านนนก็มีที่ฝึกงานกะเค้าซะที...หลังจากที่โดนปฏิเสธมา 5 บริษัทรวดด โฮ้ววว...ช่างน่าภูมิใจอะไรเช่นนี้...(นี่ขนาดกุหาที่ฝึกงานนะ...ถ้ากุสมัครงานจะเหลือมั๊ยเนี่ยยยยยย)....เพราะเรามีพี่ใจดีอย่างซูซูกิรับเข้าฝึกงาน........แต่....เราต้องถือหนังสือไปที่บริษัทเอง....โอ้วววววว...ปทุมธานี....ชั้นเคยไปกะเค้าที่ไหนกันหละนั้น......แต่ไม่เป็นไร....ไม่เคยก็เอาให้มันเคยครั้งนี้หละว๊าาาาา.....หลังจากสืบเส้นทางการไปบริษัทเป็นอย่างดี(มั๊ง)....เราก็เริ่มกำหนดการเดินทางทันที.....คือเราจะไปกันวันที่ 28 (ซึ่งก็ครือ...เมื่อวานนั้นเอง...ห๊าาาาา)

โดยเรามีเพื่อนร่วมทางใจดี....อย่างนู๋พีช...ไปเป็นเพื่อน(ขอบคุงมั่ก-มากนะเออเธอ....แล้วก็ทำตัวให้ว่างด้วยนะ.....เพราะตอนนี้ชั้นยังไม่มีที่อยู่เรยเธอ)....55+..เรานัดเจอกันที่ ซอยอารีเนื่องจากอิฮั้นไปนอนกะพี่ที่สามแสน....และแล้วด้วยความปัญญาอ่อนของตัวเอง...เลยทำให้นู๋พีชต้องเสียค่ารถไฟฟ้าถึง2รอบ.......

ในที่สุด.....ก็เดินทางมาถึงซูซูกิซะที ถึงแม้ว่าระหว่างทางอิฮั้นจะเกิดอาการนอยเเดกเป็นระยะ-ระยะก็ตาม.....โห๊ววววววว!ชั้นได้ที่ฝึกงานแล้วว๊อยยยย.....นั่นคืออารมณ์แรกที่เกิดขึ้น หลังจากที่พี่ฝ่ายบุคลตอบรับใบขอฝึกงาน...แต่ดีใจได้พักเดว...น้ำตาตกคับพี่น้อง.....ไม่มีเบี้ยเลี้ยง-ไม่มีที่พัก โอ้ววววววว!จ้าวแม่....(ไม่มีที่พักอันนี้ทำใจไว้แล้ว....แต่ไม่มีเบี้ยเลี้ยงนี่ดิ...พิณทุวดีรับมิดั๊ย).....แต่ก็เอาฟร๊ะ...ดีกว่าไม่มีที่ฝึกงาน.....ฮืออออออODM ของช้านนนหายวั๊บไปกะตากันเลยทีเดว.....แต่ไม่เป็นไรฝั่งตรงข้างเป็นดรีมเวิร์ลเสาร์อาทิตย์ชั้นไม่ต้องฝึกงาน ไม่แน่นะเธอเดินๆอยู่อาจเจอตุ๊กตาหมีเดินได้เข้ามากอดก็ได้นะ(เพราะมันคือเจ๊เอง).........

อ่าาาาาา......หลังจากที่อิฮั้นได้ที่ฝึกงานเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...โอ๊สสสสส...หิวข้าวเป็นบ้าเลย....เนื่องจากเมื่อเช้าตื่นเต็วไม่ได้กินข้าวเช้าไป.....ก็เลยไปหาไรหม่ำกันที่ฟูจิ น่านนนนนน!เป็นไง ไฮโซมั๊ยฮ๊าาาาา....(ดีมานน้อยแต่ซับพลายสูงกันเลยที่เดว...แต่ไมอะ นานๆทีชั้นอยากทำตัวไฮโซ)....ด้วยความที่หิวจัด..สั่งมาไม่ได้ดูตัวเองเล๊ยยยว่าใส่ชุดนิสิตอยู่.....ขนาดนู๋พีชเตือนแล้วนะว่า.."แก..จะกินหมดเหรอ"....ชั้นก็ "เออๆ..หมดกุหิ๊ว-หิว-หิว"......โอ้วววว....จ้าวแม่!..อารหารมาแว๊วเต็มโต๊ะกันเลยทีเดว.....แรกๆชั้นก็ Enjoy Eatting อยู่อ่านะ แต่หลังๆชักเครื่องช้า....เริ่มเกิดอาการรักกัน...."แกกินสิ-แกกินสิ".....แต่โฮ๊ะๆชั้นสามารถย่ะ..กินเกือบหมด(น่าคุยตรงไหนฟร๊ะ)....กินโดยที่ไม่ดูสารภาพ-สารรูปตัวเองเล๊ยยยย......กินเสร็จก็ไปเดินศูนย์หนังสือจุฬา อ๊ะ! ฝนเวงกำแง่งดันตกอีก..ติดฝนมันอยู่สยามนั่นหละ....เจอร้านไอว์มอนสเตอร์....อยากกินมั่กมาย แต่สภาพคอเจือกไม่เอื้ออำนวยอดเลยตู......หลังจากหลุดจากฝนที่สยามได้ก็ไปเดินมาบุ๊ญกันต่อ......แต่....ระหว่างทางเกิดเรื่องไม่คาดขิดขึ้นชั้นเยียบรองเท้านู๋พีชหลุดระหว่างข้ามถนนแถวร้านกาแฟนางเงือกปวดหัว...เกือบเกิดโศกนาถตกรรมซะแล้วเพื่อนกรู.......ไปเดินตามหาร้านขายของที่ขายแผ่นของลิง13ตัว......

เดินไป-เดินไป...โอ๊ะ!จ้าวแม่.....จา4โมงเย็นแล้วหรือนั่น.....รถกุมา 4โมงครึ่งทันมั๊ยเนี่ยกรู.....ตอนแรกก็ลังเลว่าจะกลับ4โมงครึ่ง รึ ทุ่มครึ่งดี กลับดี-ไม่กลับดีสุดท้ายได้ข้อสรุปว่ากลับ 4โงครึ่งนั่นหละ.....อิฮันเลยต้องซอยยิ๊กไปขึ้นรถไฟฟ้าไปลงที่จัตุจักรแล้วต่อพี่มอร์ไซวินไปหมอชิต....(เพราะกลัวไปไม่ทันรถ)......พี่แกก็ใจดีนะบิดซ๊าาาาาาาาอิฮั้นตัวเกรงเลย....(อันที่จิงก็แอบกดดันพี่แกแหละเพราะ แง่ง...ดูนาฬิกาทุกๆ2นาทีเลย)......พอถึงหมอชิต..อิฮั้นก็วิ่งไม่คิดสภาพเลยค่ะ(วิ่งประมาณว่าหนีกับระเบิดมาแล้วจะหนีเข้าประเทศผ่านทางชายแดนมางั้นเลยทีเดว)....วิ่งไปถึงช่องซื้อตั๋ว...โอ้สสสสสสส! ทันเวลาพอดีเลยคับพี่น้อง......ซื้อตัวเสร็จดูนาฬิกาหน้าช่องขายตั๋ว....โอ้ววววว..จ้าวแม่อะเกน...นาฬิกากุเร็วไปเกือบ 20นาที กำของกุจิงจี๊งงงงงแถมรถยังมาช้าอิก....โอ๊สสสสสส....แล้วกุจะวิ่งทำเพื่อ......และแล้วอิฮั้นก็เดินทางมาถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ....จบ...

Ps.

1.Up ครั้งนี้อ่านกันให้ตายกันไปข้างนึงเลยทีเดว....เพราะคาดว่าคงจะไม่ได้มาUpอิกนานเลยหละ....

2.นับ-นับไปนี่ชั้นเปิดเทอมมาจาเดือนแล้วหรือนี่.....ชั้นยังมีความรุสึกว่าชั้นยังไม่ได้รุเรื่องอะไรกะเค้าซักเล๊ยยยยย....นี่เค้าเรียนกันจาเดือนแล้วจิงๆอะ

3.โอ้ววววว....โลกไซเบอร์ของช้านนนนน...เราอาจจาต้องอยู่อย่างเหงาๆกันซักพักน๊าาาาาาาาา

การเดินทางครั้งนี้...ขอได้รับความขอบคุณจาก...

พี่แนน....พี่สาวผู้ใจดีที่มอบที่พักให้หนึ่งคืนพร้อมด้วยมื้อเย็นที่แสนอร่อย ณ พุทมณฑล และขากลับหอที่แสนจะระทึกจายยย

นู๋พีช...เพื่อนร่วมชะตากรรม...ที่เกือบจะต้องกลายเป็นโศกนาถกรรม ณ

หน้าร้านการแฟนางเงือกปวดหัว ที่สยาม

พี่ฝ่ายบุคคลที่ซูซูกิ.....ผู้ใจดี..ที่ยินยอมให้อิฮั้นได้มีที่ฝึกงานกะเค้าซ๊าาาาาที

edit @ 2007/07/29 23:06:08